Kultur

De Geriichtsdrama ass eng fiktionaliséiert Duerstellung vum Prozess vu Bobigny vun 1972, deen a Frankräich zur Entkriminaliséierung vum Avortement gefouert huet. Gläichzäiteg gëtt de Portrait vun der deemools nach wéineg bekannter Affekotin a militant Feministin Gisèle Halimi gezeechent. Eng Kritik vum Michel Delage.

Wat soe Formen, wéi Dräiecker-Quadrater-Linnen, iwwert d’Welt ronderëm eis aus? Mat dëse Froe beschäftege sech fir gewéinlech Wëssenschaftler, wéi Mathematiker oder Physiker. Ma eng ganz Partie Kënschtler hunn dozou kënschtleresch Aussoen ze maachen. D’Expo “Shapes - beyond Geometry” am Cercle Cité presentéiert Konschtwierker zu dësem Sujet. Virun zwou Wochen hate mir mat der Curatrice Anna Loporcaro iwwert d’Hannergrënn vun der Ausstellung geschwat, d’Gespréich fannt dir op eisem Site, mee d’Kerstin Thalau wollt awer och nach e puer Kënschtler:innen ze Wuert komme loossen, a stellt iech haut de gebiertege Paräisser Adrien Lucca vir, dee viru gutt 20 Joer fir Konschtstudien op Bréissel geplënnert an do bliwwen ass.

Op de soziale Medien waren se ugangs des Joers iwwerall: di zwee Ausserierdescher, déi vun ënnen bis uewen a schwäerz a wäiss Punkten bedeckt sinn an komplizéierte Rock spillen. Riets geet vun Angine de Poitrine, den Duo aus dem Québec deen mat senge witzege Kostümer an ongewéinlechen Rhythmen viral gaangen ass. Mee wéi kléngt Angine de Poitrine live? Ass den Hype gerechtfäerdegt? D‘Claire Barthelemy war fir eis hire Concert zu London.

Eng Serie déi nach e relativ jonke Batman weist, deen sech nees op d’Juegd duerch Gotham City mécht, fir déi Béis zur Streck ze bréngen. Eng Serie, déi ganz vill Léift fir déi eegen Haaptfigur huet.

An dëser Suite vum rezente "Godzilla Minus One" ass d'Populatioun am Nookrichs-Japan net méi nëmme mam Monster Godzilla geplot - elo muss si sech och nach mat der net manner geféierlecher Kreatur Ghidorah erëmklappen. De Michel Delage huet de japanesche Monsterfilm gesinn.

Dem Martin McDonagh säi batterbéise Frëndschaftsdrama setzt den Duo John Malkovich-Sam Rockwell als CIA-Killeren an Zeen. Kuerz virum Pinochet-Coup 1973 am Chile ënnerhuele si eng existenziell Eskapad op d'Ouschterinsel. Eng Kritik vum Michel Delage.

A sengem Roman „Spawecken“ geet de Jemp Schuster nach emol zréck an d‘Duerfgeschicht vu Lëtzebuerg. De Roman, dee bei Kremart publizéiert ass, féiert am éischten Deel an déi zweet Hallschent vum leschte Joerhonnert, am zweeten Deel léiere mer d‘Wuerzele vum Ampeljong kennen a mat him d‘Geschicht vum fiktiven Duerf Schëldrëf a vun der Schmadd-Famill an dat an der Zäit vum Drëssegjärege Krich. E Roman, deen op der Shortlëscht fir de Lëtzebuerger Buchpräis steet. Valerija Berdi huet „Spawecken“ gelies. OFSO esouwäit d‘Valerija Berdi mat enger Bespriechung vum Jemp Schuster sengem Roman „Spawecken“. D‘Buch ass am Kremart-Verlag eraus komm. Manuskript

Eng jonk Band vun Amsterdam, déi dir villaicht nach net kennt, mee déi geschwë waert grouss eräuskomme, sinn Honey I'm Home. Op den europäesche Showcase-Festivals wéi Eurosonic oder Reeperbahn sinn si esou muench engem am Gediechtnis bliwwen. Tescht schwéiere Gittarren a verdreemten Effekter steet hir Musek éierlech a gevillvoll do, an d'Band op der Bün präsent a gevillvoll. Ee Gespréich mam Gittarist a Songwriter vun hirer neier Single, Thom Schotanus.

De Fado desakraliséiert, de Fado als Manéier, eng perséinlech Geschicht ze erzielen, de Fado als Wee zeréck zu senge Wuerzelen: a "Silencio que se vai a cantar o fado" féiert d’Schauspillerin Magaly Texeira an der Aler Schmelz zu Stengefort ee Projet weider, dee virun engem Joer an d’Liewe geruff gouf. De Jeff Schinker huet sech mat der Magaly Texeira ënnerhalen.

De Festival fir zäitgenëssesch Musek "Rainy Days" ass dëst Joer vum 17. bis den 22. November, wéi gewinnt an der Philharmonie, awer och am Mudam, am Casino oder am Théâtre National du Luxembourg (TNL). All Joer gëtt et e Motto, wat als roude Fuedem wärend deene 6 Deeg vum Festival déngt. Nom Theema "Bodies" ass d’Motto dëst Joer d'Theema "Heat". Fir erauszefannen, wat de Public erwaart, sinn d'Kerstin Thalau an d'Marie Trussart fir iech an d'Pressekonferenz an der Philharmonie gaangen.

De Prix Goncourt 2026 geet un "L'inconnue du quai de Javel" vum Philippe Jaenada. De Jeff Schinker ass beim Valerija Berdi am Studio a schwätzt iwwert de Gewënner an déi dräi aner Finalisten.

Eng Skulptur gëtt, per Definitioun, aus fester Matière wéi Holz oder Stee geschloen, respektiv gemeesselt; ma och Aarbechten, déi zum Beispill a Bronze gegoss oder mat Leem modeléiert ginn, falen an dës Kategorie. Dat schéngt elementar. De Max Mertens, Joergang 1982, huet zu Wien Skulptur studéiert, ma weder schnëtzelt hien, nach hummert oder seet hien. Hie stellt d’Beweegung, den Transformatiounsprozess aus: an zwar gréisstendeels dee vun Alldagsgéigestänn, déi hien zweckentfriemt zu Installatiounen zesummebaut. Dat schéngt beim Max Mertens senger Aarbecht elementar. “Elementar” ass och den Titel vu senger aktueller Expo an der Diddelénger Galerie Nei Liicht. D’Kerstin Thalau war se kucken an huet de Max Mertens an eise Studio invitéiert.

Den Iwwerbléck vun der aktueller Filmprogrammatioun mam Michel Delage.

D‘Kate Moss, den Alexander McQueen, d‘Young British Artists – D‘brittesch Moud an Konscht waren an den 90er Joren alles anescht wei langweileg. Eng Ausstellung am Tate Britain zu London probéiert dëst Joerzéngt anzefänken, wat awer net ëmmer geléngt. D‘Claire Barthelemy war fir eis kucken.

Muer an der Mëttesstonn gi mer endlech gewuer, wien ee Joer nom Laurent Mauvignier sengem Roman "La maison vide" de Prix Goncourt 2026 krut – ee Prix Goncourt, dee vill Welle geschloen hat, well ee vun de Favoritten, dem Thélyson Orélien säi Roman "C’était ça ou mourir", wéinst dem Verdacht, de Roman wier mat enger KI geschriwwe ginn, vun der Lëscht geholl gouf. An der leschter Selektioun sinn nach véier Bicher: "De l’autre côté du lac" vum Sylvain Prudhomme, "Choses que je croyais perdues" vun der Clémentine Mélois, "L’inconnue du quai de Javel" vum Philippe Jaenada an "La solitude des professeurs est infinie" vum Yannick Haenel. De Jeff Schinker ass haut beim Marc Clement am Studio, fir d’Romaner vum Haenel a vum Jaenada ze beschwätzen.

Muer an der Mëttesstonn gi mer endlech gewuer, wien ee Joer nom Laurent Mauvignier sengem Roman "La maison vide" de Prix Goncourt 2026 krut – ee Prix Goncourt, dee vill Welle geschloen hat, well ee vun de Favoritten, dem Thélyson Orélien säi Roman "C’était ça ou mourir", wéinst dem Verdacht, de Roman wier mat enger KI geschriwwe ginn, vun der Lëscht geholl gouf. An der leschter Selektioun sinn nach véier Bicher: "De l’autre côté du lac" vum Sylvain Prudhomme, "Choses que je croyais perdues" vun der Clémentine Mélois, "L’inconnue du quai de Javel" vum Philippe Jaenada an "La solitude des professeurs est infinie" vum Yannick Haenel. De Jeff Schinker ass haut beim Marc Clement am Studio, fir d’Romaner vum Haenel a vum Jaenada ze beschwätzen. Salut Jeff.

De Weekend feiert de bekannte Paräisser Club La Station eng vu senge leschte Partien a sengem aktuelle Gebai. Duerno steet fir dës Paräisser Institutioun eng ongewëss Zäit un. La Station ass awer net deen eenzege Club, deen dëst Joer zu Paräis seng Dieren zoumaache muss. Alternativ a queer Espacë ginn et an der franséischer Haaptstad ëmmer manner. De Max Tholl war virum Closing nach eemol laanscht kucken.

De Coming-of-Drama beschäftegt sech mam Magma vun de jugendleche Gefiller wärend engem Neapel-Ausfluch. Et ass den Debutfilm vun der franséischer Realisatrice Marine Atlan. Eng Kritik vum Michel Delage.

A sengem ganz perséinlechen Documentaire "Boxing Stories" erzielt den Alain Tshinza d'Geschicht vum Boxsport zu Lëtzebuerg a besonnesch am Minett. Virun allem exploréiert hien d'Wuerzele der kongoleesescher Diaspora hei am Land. E Gespréich mam Michel Delage.

E Mord am eegene Wunngebai gëtt fir dräi Noperen zu New York den Ufank vun enger ongewéinlecher Frëndschaft – an engem True-Crime-Podcast. Am Serientipp stellt d'Alannah Meyrath d'Serie Only Murders in the Building vir an erkläert, wat se esou spannend a gläichzäiteg witzeg mécht.

Der Anne Godard hire Roman "Nous aussi" huet als ee vun de Favoritte vum Prix Goncourt gegollt. Leider huet en et net an déi lescht Selektioun vum prestigiéise Präis gepackt, wéi den Dënschde verkënnegt gouf. Op genee deem Dag huet en awer een anere Präis kritt: de Prix Décembre. De Jeff Schinker ass haut beim Marc Clement am Studio, fir eng Analyse vun der Shortlëscht vum Goncourt a vum Roman "Nous aussi" ze maachen.

Am Virfeld vun de Walfer Bicherdeeg gëtt den 19. November de Lëtzebuerger Buchpräis an dräi Kategorie verginn. Wéi eng Bicher op der Shortlëscht stinn, gëtt haut publizéiert. Valerija Berdi mat Detailer. Kategorie „Literatur“ „Spawecken“ (Kremart) vum Jemp Schuster „Angstvoll und leicht sehnsüchtig“ (Hydre-Verlag) vum Emma Braslavsky, Luc François, Anja Kümmel und Benjamin von Wyl „Enfanter une étoile qui danse“ (Hydre-Verlag) vum Amélie Vrla „De Léiw gëtt rout“ (Kremart) vum Jean-Paul Maes „Toujours jamais“ (éditions guy binsfeld) vum Joseph Kaysers Kategorie „Sachbücher“ „Temps de Trajet. Routes, frontières et heures disparues aus marges du travail au Luxembourg“ (Point Nemo Publishing) von Jessica Lopes „,Indésirables‘ aus Übersee. Migrant*innen aus Luxemburg am Anfang des 20. Jahrhunderts“ (capybarabooks) von Julia Harnoncourt „Halldór Laxness – En Nobelpräis zu Clierf“ (Editions Phi) von Alexis Werné „Vive d’Republik! Republikanismus und Monarchiekritik in Luxemburg: Eine Spurensuche“ (Editions Phi) von…

Am Virfeld vun de Walfer Bicherdeeg gëtt den 19. November de Lëtzebuerger Buchpräis an dräi Kategorie verginn. Wéi eng Bicher op der Shortlëscht stinn, gëtt haut publizéiert. Valerija Berdi mat Detailer. Kategorie „Literatur“ „Spawecken“ (Kremart) vum Jemp Schuster „Angstvoll und leicht sehnsüchtig“ (Hydre-Verlag) vum Emma Braslavsky, Luc François, Anja Kümmel und Benjamin von Wyl „Enfanter une étoile qui danse“ (Hydre-Verlag) vum Amélie Vrla „De Léiw gëtt rout“ (Kremart) vum Jean-Paul Maes „Toujours jamais“ (éditions guy binsfeld) vum Joseph Kaysers Kategorie „Sachbücher“ „Temps de Trajet. Routes, frontières et heures disparues aus marges du travail au Luxembourg“ (Point Nemo Publishing) von Jessica Lopes „,Indésirables‘ aus Übersee. Migrant*innen aus Luxemburg am Anfang des 20. Jahrhunderts“ (capybarabooks) von Julia Harnoncourt „Halldór Laxness – En Nobelpräis zu Clierf“ (Editions Phi) von Alexis Werné „Vive d’Republik! Republikanismus und Monarchiekritik in Luxemburg: Eine Spurensuche“ (Editions Phi) von…

De Face-à-face tëschent dem Organisateur vun der franséischer Resistenz Jean Moulin (Gilles Lellouch) an dem Gestapo-Chef vu Lyon Klaus Barbie (Lars Eidinger) steet am Mëttelpunkt vu "Moulin". A sengem historeschen Drama konzentréiert sech den ungaresche Cineast László Nemes op déi lescht Wochen a Méint vum grousse Widderstandskämpfer. De Michel Delage huet de Film gesinn.

An eise Kinoen ass des Woch déi extravagant Horror-Farce "Die Blutgräfin" ugelaf. Dës Lëtzebuerger Amour fou Co-Produktioun ass d'Wierk vun der däitscher Avant-garde-Kënschtlerin Ulrike Ottinger. D'Roll vun der Vampirin, déi am zäitgenëssesche Wien erwächt fir do hiert Onwiesen ze dreiwen, ass der Filmdiva Isabelle Huppert op Mooss geschneidert. De Michel Delage huet um Luxfilmfest am Mäerz mat der franséischer Actrice geschwat.

Nea Lone ass de Projet vun der Organistin Nadja Prange, an hiren éischten Optrëtt den 13. August 2013 um Pangea-In-Love-Festival zu Ëlwen. Si spillt och nach an aner Formatioune wéi z. B. bei Fred Barreto Group an Nicool. Bis 2023 huet si och bei Le Vibe matgespillt. Mir schwätze mat hir iwwert hir lescht Single “Mayday” a kréien ee Scoop op... en Album.

Sechs Dichter:innen a fënnef Kënschter:innen aus der Bildender Konscht an Architektur sinn an den Dialog getrueden, woubäi jiddereen de Sujet vum eegne Bäitrag konnt auswielen. Dobäi ass d‘Buch mam Titel „Constellations“ eraus komm, dat am Point Nemo Verlag eraus komm ass. Valerija Berdi mat Detailer.

Gëschter Owend war am Mudam Edward-Steichen-Award-Zeremonie: Laureatinne sinn déi zwou plastesch Kënschtlerinnen Alexandra Uppman an Nazanin Hafez. Beim ESAL, also dem Edward Steichen Award Luxembourg, handelt et sech net just ëm eng Trophée an/oder e Präisgeld: D'Auszeechnung beinhalt eng Konschtresidenz vu 4, respektiv 6 Méint zu New York. Dëst, well “The Big Apple” fir den Edward Steichen eng wichteg Inspiratiounsquell war. Den ESAL2026 ass gëschter a Presenz vun der Groussherzogin an dem Kulturminister Eric Thill iwwerreecht ginn. Fir eis war d’Kerstin Thalau do.

"Sterne glänzend im angebissenen Apfel" aus dem Wallstein Verlag spigelt de Bréifwiessel erëm, tëschent dem Peter Handke an dem däitschen Diplomat an Dichter Manfred Osten. Zwee géigesätzlech Charakteren treffen hei op eneen, bleiwen awer trotz esou muncher Differenzen iwwert Joerzéngten a Kontakt. Wat sech aus dëser Korrespondenz ergëtt, dat verréit eis elo de Léon Rinaldetti.

De leschte Freideg war an der Escher Konschthal de Vernissage vun der Expo “Ruin Echoes”. Multidisziplinär zäitgenëssesch Aarbechte vu 45 Kënschtler:innen bidde keng romantesch oder nostalgesch Vuen op d’Vergaangenheet: Et handelt sech ëm gesellschaftskritesch Analyse vu Monumenter, vum urbanistesche Raum als Spannungsfeld. Dat, wat vläicht fir d’Éiwegkeet geduecht war, léisst sech no an no op. Allerdéngs gesinn en etlech Kënschtler:innen d’Dekonstruktioun och als Neiufank. An dozou wollt d’Kerstin Thalau vum Curateur vu “Ruin Echoes”, de Christian Mosar, Direkter vun der Escher Konschthal, méi gewuer ginn.

Den Iwwerbléck vun der aktueller Filmprogrammatioun mam Michel Delage.

Wat geschitt mat de Projeten, déi eng Kënschtlerin ufänkt an net fäerdeg mécht? Dat weist Sophie Calle, déi franséisch konzeptuell Kënschtlerin, an enger grousser Ausstellung an England. Hei geet et ëm alles dat, wat feelt. D‘Claire Barthelemy war fir eis kucken.

An hirem neie Roman „Pony Show“ hëlt déi renomméiert däitsch Schrëftstellerin Juli Zeh d‘Lieser:inne mat op d‘Geriicht. Ner iwwerraschend, d'Juli zeh selwer ass Juristin. Hei geet et awer ëm méi wéi just eng Gerichtsaffär, D‘Valerija Berdi huet „Pony Show“ gelies. De Roman ass am Luchterhand Verlag erauskomm.

De Schrëftsteller Guy Helminger ass fir dräi Méint op Istanbul geplënnert, wou hien Interviewe mëscht, fir aus dëse Stëmmen e Buch iwwer d’Stad um Bosporus entstoen ze loossen. Viru véier Joer war hie schonn eng Kéier e puer Méint do. Huet sech eppes verännert? Wéi steet et mat der Fräiheet? A kann een nuets iwwerhaapt nach a Rou säi Béier drénken?

Wat geschitt mat der Konscht, wann de Krich ausbrécht? Schaffe Kënschtler a Kënschtlerinnen weider, an ënnert wéi engen Ëmstänn? Fir Äntwerten ze fannen, ass déi brittesch Journalistin Chalotte Higgins iwwer dréi Joer ëmmer rëm an d‘Ukraine gereest. D‘Claire Barthelemy huet hiert neit Buch gelies.

De belsche Realisateur Lukas Dhont setzt a sengem Drama "Coward" d'Léift tëschent zwee Zaldote virum Hannergrond vum Éischte Weltkrich an Zeen. Eng Mamm, déi sech an hir Kanner virun enger Sekt wëll retten, ass de Sujet vum Guillaume Canet sengem Thriller "Karma". De Michel Delage huet déi zwee Filmer gesinn.

Gëschter owend ass am Musée d’Art Moderne zu Paräis de Kënschtlerduo Brognon-Rollin, vu Lëtzebuerg, mam Prix Marcel Duchamp ausgezeechent ginn. Dat hutt dir eventuell scho bei eis an den Neiegkeeten héieren. Mee woufir steet eigentlech de Präis an eben och den Duo Brognon-Rollin? Dat erkläert iech elo d’Kerstin Thalau.

Déi legendär Serie geet elo schonn an déi 29. Staffel. De Simon Larosche huet sech déi éischt Episoden ugekuckt an erzielt eis, ob de legendären Humor an d'Gesellschaftskritik nach ëmmer do ass.

Virun engem Mount hate mir iech mat an der Véronique Kolber hier nei Foto-Expo am Konschtzentrum Dominique Lang zu Diddeléng geholl. Ënnert dem Titel “Deceptively quiet - d’Rou täuscht” thematiséiert d’Fotografin hier posttraumatesch Erfarung: 1 Joer nodeems hier Duechter ganz uerg blesséiert gi war, konnt si 6 Méint laang net méi schlofen. Fir sech ofzelenken, huet si Selfië gemaach; um Enn hat si eng 3’000 Opnamen zesummen, op deenen net si, ma bal apathesch bal gerëselt Francis-Bacon- bis David Lynch änlech Fratzen an der Däischtert ze erkenne sinn. Gëschter owend hat d’Véronique Kolber de Psycholog Sacha Bachim fir eng Konferenz an hier Expo invitéiert. D’Kerstin Thalau war do an ass méi iwwert d’Relatioun Trauma a Konscht gewuer ginn.

Zwou Schwësteren zerstreiden sech ëm d'Ierfschaft an der kroatescher Drama-Komedie "Honey Bunny". An der georgescher Tragi-Komedie "Guria", eng Lëtzebuerger Co-Produktioun, geet et ëm déi chaotesch Sich vun engem Witmann no eng neier Fra. Kriticke vum Michel Delage a Valerija Berdi.

Wéi wäit geet een fir engem anere Mënsch ze gefalen a fir en net ze verléieren? E Coming-of-age Roman iwwer toxesch Frëndschaft an onbegrenzt Bereetschaft zu Gewalt ass der Franziska Gänsler hire Roman „Orca“, deen am Verlag Kein & Aber erauskomm an och op der Shortlëscht fir den däitsche Buchpräis stoung. D‘Valerija Berdi huet d‘Buch gelies.

D'Zwangssteriliséierunge vu Roma-Fraen an der deemooleger Tschechoslowakei ass de Sujet vun "Only beautiful things to look at". Aus der Perspektiv vun engem jonke Meedchen erzielt "Dua" déi politesch Kris Enn den 90er Joren an der fréierer südserbescher Provënz Kosovo.

Déi zweet Selektioun vum Prix Goncourt ass eraus, an et bleiwen aacht Bicher op der Lëscht. “De l’autre côté du lac” vum Sylvain Prudhomme, “Minotaure” vum Boris Bergmann a “Choses que je croyais perdues” vun der Clémentine Mélois huet de Jeff Schinker scho rezenséiert, an haut ass hie beim Marc Clement am Studio, fir Le fabuleux piano vun der Sonia Devillers ze beschwätzen.

Iwwermuer Freideg, den 23. Oktober fänkt an eiser franséischer Nopeschstad Villerupt den 49. Festival du Film Italien un. A Kinossäll zu Villerupt, mee och zu Diddeleng an Esch gëtt d’Crème de la Crème vum neien - a vum alen - italienesche film gewisen, gefeiert, an natierlech a Competitioun gesat – well Festivalauszeechnungen décidéieren och, wéi eng Filmer um Enn distribuéiert ginn. Ee vun deene jonken Universtairen, déi Enn 1976 de Festival an d’Liewe geruff hunn ass den Oreste Sacchelli, Prof op der Uni zu Nanzeg an Auteur vu Bicher iwwer déi italienesch Realisateuren Benigni, Giordana an Nichetti. Och dir sidd invitéiert, op dir lo, wéi vill Leit an eiser Regioun, italienescht Blutt hutt, oder net. An engem Gespréich mam Oreste Sacchelli gouf de Marc Clement de muere méi gewuer.

Dräiecker, Quadrater, Linnen...fënnt een iwwerall, sief et an der Natur, de Wëssenschaften oder der Konscht. Mee wat soen all di Formen iwwert d’Liewen, di Welt ronderëm eis aus? “Shapes – Beyond Geometry” ass eng nei Expo am Ratskeller vum Cercle Cité, an däer Wëssenschaft a Konscht matenee dialogéieren, fir de Visiteuren di subtil Logiken an Transformatiounsprozesser hannert de Forme méi gräifbar ze maachen. Di 24 Wierker vu 14 internationale Kënschtler:innen a Wëssenschaftler:innen si vu 4 Curatricen a Curateure selektionéiert ginn. Dat kléngt elo schonn nees komplex? Keng Angscht, d’Kerstin Thalau huet ENG Curatrice selektionéiert, fir iwwert d’Expo ze schwätzen: d’Anna Loporcaro.

Onsécherheeten an der Koppel, dat ass de Sujet, deen déi zwee Filmer vun haut verbënnt. De Michel Delage schwätzt iwwer den tschechesche Film "Everything as it should be" an de rumänesche Bäitrag "A Safe Place".

De Michel Delage mat den neie Filmer déi dës Woch ulafené

D'Rockhal huet op enger Pressekonferenz hiren Open-Air-Programm fir de Summer 2027 virgestallt. Dorënner de brittesche Museker Sting deen de 15. Juni op de Belval kënnt. Déi belsch Popsängerin Angèle steet den 20. Juni op der Bün, an de 25. Juni suergen déi däitsch Hip-Hop-Legenden Die Fantastischen Vier fir Stëmmung Op der grousser Plaz virun der Rockhal. Nächste Méindeg gëtt dann nach e weidere groussen Numm annoncéiert.

Am Sozialdrama "Shame and money" kritt eng Koppel vu Baueren an der kosovarescher Haaptstad Pristina déi sozial Klassenënnerscheeder voll ze spieren. De polneschen Drama "Tell me what you feel" kombinéiert eng "boy meets girl"-Geschicht mat engem sozial-therapeuteschen Usaz. Zwou Film-Kriticke vum Michel Delage.

D‘Sally Rooney ass eng gefeiert jonke Schrëftstellerinnen aus Irland déi weltwäit méi wéi 6 Milliounen Bicher verkaaf huet. Zu hire Lieser zielen ënnert anerem de Barack Obama an d‘Taylor Swift. Mee elo ginn hir Bicher a Groussbritannien net méi verkaaf. Firwat, dat erkläert d‘Claire Barthelemy.